Annenhoeve Prubo Hestabv MrGPS SRR Vermeeren Denken over paarden

Verzamelde verhalen over ervaringen met Esdoornvergiftiging

In deze rubriek kunnen eigenaren, die helaas ervaringsdeskundige zijn geworden op het gebied van Esdoornvergiftiging oftewel Atypische Myopathie ( AM ) in eigen bewoordingen hun verhaal doen

Het doel hiervan is om aan te tonen hoe AM vaak geheel onverwachts toeslaat in ogenschijnlijke onveranderde situaties, maar ook om te waarschuwen voor misvattingen, onbekendheid en mogelijke foute diagnoses. Oorzaken en gevolgen die allemaal kunnen leiden tot plotselinge vergiftiging en dood van kerngezonde paarden. 


 

14 januari 2015

Diesel, mijn Argentijnse criollo gedroeg zich die dag wat anders dan anders. Hij ging  vaker liggen in zijn wei dan dat hij gewoonlijk deed.

De nacht ervoor, toen er een pak sneeuw was gevallen was Diesel, die normaal doodsbang was van stroomdraad, uitgebroken en had zich de gehele volle wei met hoog gras toegeëigend. Daarom toch maar direct de dierenarts gebeld, want mogelijk had hij koliek. Gelukkig was die in de buurt en na een kwartier ter plaatse. Hij vertelde dat er zich op dat moment veel gevallen van zandkoliek voordeden.

Ernstige koliekverschijnselen vertoonde Diesel niet en de darmfunctie klonk normaal, maar voor de zekerheid kreeg hij toch een spuitje. Eventjes leek het die middag beter te gaan, maar later ging wij weer steeds liggen. Dus nogmaals gebeld met de DA en nu kwam een collega van de erts die ’s middags was geweest. Die constateerde eveneens dat er geen sprake was van een ernstige koliekaanval, maar om ’s nachts geen risico te lopen toch nog maar een spuitje.

De volgende dag leek het beter te gaan. Diesel toonde niet topfit, maar at gewoon zijn hooi en brok en liep ook te grazen. Hij ging wel vaker liggen, maar stond ook zo weer op. Zo gingen een paar dagen voorbij waarbij we hem wel goed in de gaten hielden, maar waar niet direct iets alarmerends opviel.

 

Totdat we hem een plas zagen doen die zo bruin was als koffie en toen gingen alle alarmbellen af. Dit was een van de symptomen die bij Esdoornvergiftiging pasten. De dierenarts kwam meteen en de behandeling werd gestart.

De volgende dag was zijn situatie verslechterd, hij stond af en toe, maar lopen ging niet meer. De dierenarts besloot dat Diesel aan het infuus moest.

Maar ja, hoe leg je een paard in de wei die continu gaat liggen, staan, omdraait, paar passen loopt, weer gaat liggen en steeds zijn hoofd en hals beweegt aan een infuus? Een vast standaard was geen optie, dus zat er niets anders op dan zelf als levende, lopende infuusstandaard dienst te gaan doen om al zijn bewegingen te volgen. Gelukkig bood de buurman zich ook aan als standaard en gingen een aantal ijskoude dagen in een soort ploegendienst voorbij.

Diesels situatie bleef nagenoeg onveranderd, maar eten ging hem moeilijker af doordat ook de spieren in zijn tong minder functioneerden. Om te plassen kwam hij gelukkig nog wel steeds overeind.

Op 23 januari ging ik hem ’s ochtends zijn voer brengen en toen ik daarna weg liep om emmers water te halen, kwam hij overeind en liep tot mijn volle verbazing en geluk achter mij aan tot aan het hek.  Snelde naar binnen: “Hij is er doorheen, hij heeft het gehaald!”

 

Helaas, het was Diesel’s allerlaatste inspanning.

Die middag heb ik het besluit moeten nemen hem in te laten slapen. Na 9 dagen kwam aan zijn strijd een einde.

 

                                                               =================

 

Hoe heeft dit zo kunnen gebeuren?

We waren nota bene op de hoogte van het gevaar dat Esdoornvergiftiging kan opleveren en waarschuwden er zelfs voor op R&M-website!

 

Nog maar enkele weken voor dit gebeurde waren we met onze paarden verhuisd naar deze stek.  

Het gras op de wei had na het vertrek van de vorige paarden een hele zomer kunnen doorgroeien en stond dus behoorlijk lang. Onze sobere criollo’s kregen daarom ieder afzonderlijk steeds maar een klein stukjes wei. Nadat Diesel was uitgebroken zijn de kleine weitjes weer een stukje vergroot en is hij erin teruggezet. Op zich was er niets aan de hand.

Achteraf was het een groot geluk bij een ongeluk dat Milo die zich ook graag in die verse wei tegoed wilde doen aan het hoge gras, door Diesel niet werd getolereerd en steeds de wei uit werd gejaagd.

 

Pas toen na 5 dagen de symptomen duidde op Esdoornvergiftiging, wisten we in welke richting we moesten zoeken en bleek dat er in het bos achter deze wei 25 tot 30 redelijk grote Esdoorns stonden. Het was winter dus waren de bomen bladerloos en niet makkelijk te herkennen. Dat gold ook voor hun zaailingen die ongehinderd hadden kunnen groeien, want ondanks dat er voorheen ook altijd al paarden hadden gelopen, was dit gedeelte van de wei nauwelijks begraasd geweest. Tussen het hoge gras bleken duizenden en duizenden zaai-en jaarlingen verscholen te staan. 

 

Steeds vraag ik mij af of ik, ondanks dat ik goed bekend ben met de giftige eigenschappen, de bladerloze zaailingen nu zou weten te traceren en herkennen, wanneer dit ernstige gebeuren mijn paard niet zou zijn overkomen. 

Ik denk eerlijk gezegd van niet. 

 

Yvette ter Meulen

 


   

23 april 2019

 

Gratia Konink over de esdoornvergifteging bij haat 2 friese paarden met dodelijke afloop. 

 

"Soms gebeurt er iets, zo bizar, zo onvoorstelbaar, dat je niet kunt geloven dat het echt gebeurd is.

Dat overkwam ons de afgelopen dagen.

Het enige dat ik nu nog kan doen is dit vertellen, in de hoop dat het anderen niet overkomt. Daarom vraag ik je dit bericht te delen.

 

Op de foto's zie je onze paarden op 14 april. Gezond, nieuwsgierig, vriendelijk, tikkeltje eigenwijs. Nog geen 10 dagen later zijn ze allebei overleden door het plantje op de andere foto; zaailingen van de Gewone esdoorn.

 

En denk nu niet: dat gebeurt niet bij ons, de paarden staan al zo lang bij een esdoorn. Dat dachten wij ook. Deze paarden stonden vanaf hun geboorte, 15 en 20 jaar geleden in de wei, bij de esdoorn.

 

En denk nou niet: maar wij voeren bij, ze eten dan geen esdoorn. Onze paarden hadden altijd goed hooi ter beschikking, naast de weidegang.

 

En ook niet denken; onze paarden weten dat ze dit niet moeten eten. Die van ons bleken op veel plekken om de zaailingen heen te hebben gegeten, maar hebben dus toch teveel binnengekregen.

 

En, nee, atypische myopathie valt absoluut niet mee! De jongste had 's ochtends de eerste kenmerken, 's avonds was ze overleden.

 

Het is een vreselijke vergiftiging, waaraan zo'n 75% van de dieren overlijdt.

 

Neem alsjeblieft maatregelen om dit te voorkomen".


 



Nieuws

Alle nieuwsitems

Neurologische vorm van Rhino vastgesteld in Vessem Noord-Brabant
Lees meer >

Feestelijke opening hippisch routenetwerk “Nationaal Landschap Winterswijk en Aalten”
Lees meer >

Eerste kwaliteitskeurmerk routenetwerk uitgereikt aan gemeente Winterswijk en Aalten
Lees meer >

Twitter Volg ons op twitter




Stichting Ruiteren & Mennen in Nederland © 2019 Design by Medusa